پيشين ، سينهء مادر را مىيابد و مىمكد ، سخن مىگويد : « أيّها المخلوق السّوىّ ، و المنشأ المرعىّ فى ظلمات الأرحام و مضاعفات الأستار ، بدئت من سلالة من طين ، و وضعت فى قرار مكين إلى قدر معلوم ، و أجل مقسوم . تمور فى بطن أمّك جنينا . لا تحير دعاء ، و لا تسمع نداء ، ثمّ أخرجت من مقرّك إلى دار لم تشهدها ، و لم تعرف سبل منافعها ، فمن هداك لاجترار الغذاء من ثدى أمّك . و عرّفك عند الحاجة مواضع طلبك و إرادتك ؟ ؛ اى آفريدهء موزون و پديدهء در تاريكى زهدان و پرده‌هاى سنگين و تودرتو ، تو همانى كه از گل فشرده پديد آمدى و در جايگاهى مطمئن تا روز معلوم و عمر معيّن نشسته‌اى . تو به صورت « جنين » در شكم مادرت موج مىزدى و شنا مىكردى . نه آوازى را مىشنيدى و نه توان پاسخ گفتن به دعوتگرى را داشتى . آنگاه از جايگاهت به خانه‌اى كه نديده بودى و راههاى منافع آن را نمىشناختى ، بيرون رانده شدى . راستى چه كسى به تو آموخت كه شير از پستان مادر بنوشى و هنگام نياز ، بدانجا كه بايد ، روى آورى ؟ » « 1 » . و گاه ديگر ، با بيانى فلسفى به مراقبت دائمى خداوند از موجودات اشاره مىكند : « فإنّ اللّه سبحانه لم يخلقكم عبثا ، و لم يترككم سدى ، و لم يدعكم فى جهالة و لا عمى ؛

--> ( 1 ) نهج البلاغه ، خطبه 162 .